فرشته کوچولو

دیدی اونم رفت...

ehsan — Mon, 14 Sep 2009 09:22:42 GMT

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ، اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما لیاقتش را نداشتم....

مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد...
اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...
و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم...

هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد دارند و با هیچ می میرند!

شعری از سیاوش قمیشی

ehsan — Mon, 14 Sep 2009 08:45:47 GMT

چشمای منتظر به پیچ جاده دلهره های دل پاک و ساده ، پنجره ی باز و غروب پاییز نم نم بارون تو خیابون خیس .

یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه ، غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...

چشمای منتظر به پیچ جاده دلهره های دل پاک و ساده پنجره ی باز و غروب پاییز نم نم بارون تو خیابون خیس .

تو ذهن کوچه های آشنایی پرشده از پاییز تن طلایی تو نیستی و وجودم و گرفته شاخه ی خشک پیچک تنهایی!

یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه...

غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...

تو ذهن کوچه های آشنایی پرشده از پاییز تن طلایی تو نیستی و وجودم و گرفته شاخه ی خشک پیچک تنهایی!

یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه...

غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده...

عشق یا خیانت نظرشما چیه ؟

ehsan — Sun, 13 Sep 2009 16:19:40 GMT

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم ، با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد ،

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب می توان ماه را از حافظه آب گرفت؟!...

تقدیر

ehsan — Fri, 21 Nov 2008 07:52:18 GMT

بايد تورو پيدا کنم
شايد هنوزم دير نيست
تو ساده دل کندي ولي تقدير بي تقصير نيست
با اينکه بي تاب مني بازم منو خط ميزني
بايد تو رو پيدا کنم تو با خودت هم دشمني
کي با يه جمله مثل من ميتونه آرومت کنه
اون لحظه هاي آخر ازرفتن پشيمونت کنه
دلگيرم از اين شهر سرد
اين کوچه هاي بي عبور
وقتي به من فکر مي کني
حس مي کنم از راه دور
آخر يه شب اين گريه ها سوي چشام مي بره
عطرت داره از پيرهني که جا گذاشتي ميپره
بايد تو رو پيدا کنم هر روزتنهاتر نشي
راضي به با من بودنت حتي از اين کمتر نشي
پيدات کنم حتي اگه پروازم پرپر کني
محکم بگيرم دست تو احساسم باور کني
بايد تورو پيدا کنم
شايد هنوزم دير نيست
تو ساده دل کندي ولي تقدير بي تقصير نيست
بايد تو رو پيدا کنم هر روز تنهاتر نشي
راضي به با من بودنت حتي از اين کمتر نشي

باید از اینجا رفت

ehsan — Sat, 19 Jul 2008 08:19:18 GMT

باید از اینجا رفت ،

نه فقط از اینجا ؛

-که ازین رفتن بی حرکت و از هرچه سکون باید رفت-

حرفم از رفتن از "اینجا" نیست ،

هرکجا "اینجا" نیست .

آنچه اینجا به میان است ،

ز درون پیدا نیست !

رفتن از قالب عشق و رفتن از شط عبور ؛

گرازین دو بتوانی رفتن ، رفتنت معنا نیست !

* * *

صحبتم رفتن از هجرت بی معرفتی است ،

به درون باید رفت ، شاید ؛

-از درون باید رفت !

من که خود گفته خود نابلدم پس چه کنم ؟

"رفتن" من به کجاست ؟

: - اینکه "این" بودم و "آن" یک بشوم ؟!

- اینکه سرمایه عمرم برود تا بروم ؟!

- اینکه "افسانه" رفتن بشود همره من تا بروم ؟!

- یا که اصلا بگذارید ، بگویم که دلم خواست کجاها بروم ...

(شاید این خواستنم خواست که آخر بروم !؟)

* * *

: من به یک دهکده در دورترین نقطه دور ،

ته آن جاده که از روز ازل ، اول بود !

[پیش دهقان صبور ،

مردی از جنس غرور ،

که دل غمزده اش گهگاهی ،

میکند یاد ز ایام سرور ،

و درین بی مهری دلش از هرچه بلاخیزی دور]

و درآن دهکده یک کلبه کوچک ، پر نور ،

پر از احساس ، ز شور ،

من به آن کلبه می اندیشم هنگام عبور ،

به گواهی دلم ، یک نفر آنجا هست ،

پر از "اشعار شعور".

* * *

حال این شعر ز چیست ؟

شور شاعر ز کجاست ؟

اصلا آن شاعر کیست ؟

نسبتم با او چیست ؟

یا دگر ...

- ناگهان یک آوا ، میرسد از نزدیک :

" تو چه خواهی گفتن ؟!

سر صحبت با کیست ؟!

اهل "رفتن" هستی ؟!

دیگر "افسانه" ز چیست ؟!"-

مثل اینکه ناگاه ،

میخوری سیلی محکم از باد ،

من به خود می آیم ! ..؟..!

بین "افسانه" و "شعر" و "رفتن" ؛

چون پری آویزان !

برگ زردی ریزان !

که نسیم سردی ، که نه بالا ببرد ، نه زمینش بزند ؛

ماندم و ماندن من طول کشید ..

ولی انگار ازین فاصله میترسم من !

- دوقدم مانده به خاک ،

- سالها تا افلاک ...

؛ این یکی میدانم ،

دوقدم تا به عقب رفتن را راهی نیست !

(بارها تجربه کردم ، هنری در آن نیست !!)

پس به وجدان شعورم گویم :

["شعر" از آن تو هست ،

تا که "افسانه" تو زنده شود ؛

با "رفتن"!]

* * *

میروم تا که به افلاک سلامی بکنم ،

من در افلاک "خود"م را بینم ،

(بین جمع خودمان میماند ؟؟؟)

"خودآ" را بینم ...

بروم پس بروم زود ،

.."خودآ" آنجائی ؟؟؟

* * *

گر به افلاک رسم ، خواهم خواند

همه را خواهم خواند

آری ، آری ، "شعر" هم خواهم خواند

چونکه او بامن ماند ، تا مرا اینجا راند ...

* * *

"شعر" یعنی :

به احساس خدائی "رفتن"

"رفتن" اینک یعنی :

به "خود" آغشته شدن ،

به زمان و به مکان طعنه زدن ،

به دهان مهر زدن ، به درون نعره زدن.

"رفتن" اکنون یعنی :

قافیه باختن و دربدری !

پس به امید خدا ،

من رفتم.

سال 87 مبارک

ehsan — Thu, 13 Mar 2008 17:52:03 GMT

بهترین یا بدترین مطلبی که میتونین درباره این وبلاگ قبل از سال ۸۷ بگید چیه ؟

لطفا یادتون نره دوستدار شما

فرشته کوچولو

"توقف فقط در ایستگاه !!!!"

ehsan — Wed, 27 Feb 2008 20:47:51 GMT

"توقف فقط در ایستگاه !!!!"

زندگی آدم ها در امتدادی قدم بر می دارد که فراز و نشیب های آن انسان را به انجماد فرا می خواند

هر دستاویزی ، قرار را به وجودشان عرضه می کند تا به بهانه استراحتی گذرا از ادامه صرف نظر کنند

تا به واسطه ی یک جرعه آب ، انبوهی از موفقیت از خاطرشان فرار کند و آنها را به بضاعت ناچیزشان قانع کند .

اما وقتی گنجایش عمر با فرسایش کالبدشان به سرحد خویشتن رسید "تازه" در می یابند که نتوانستند رویای شیرین کودکی شان را با آجرهای سعی و تلاش به عمارتی مبدل سازند که بی گمان روحشان در آن اسکان می یافت!

آن گاه خدا "این نور وصف ناپذیر" را در عدالت خانه ی خیالشان متهم می سازند و به جرم ناخدایی در متروکه ی خیالشان به امان خودش می سپارند !

این گونه سایه ی یاس و نا امیدی بر فراز روانشان رخ بر می تاباند و تاریکی را سهم شان می نماید

و خیال افسرده شان ، حرکتی دوباره را به استهزا می گیرد و ....

..... این جا یعنی خدا حافظ زندگی ________

پرستو ها کوچ می کنند !

از فرط سوز زمستان و عطش تابستان

آن ها بر فراز زمینی غوطه می خورند که آغوش وسوسه انگیزش هر لحظه آن ها را به فرود وا می دارد

لب های در هم آمیخته ی لاله های صحرایی ، وسعت سینه ی چمنزار و حتی تبسم گلبرگ ها ی نیلوفری که ریشه اش مدام با لجنزار عشقبازی می کند ، همه و همه دل پرستو را به زمینی شدن و قانونی شدن دعوت می کند !

پرستو می داند که وحشت زمستان رخسار غفلت آلود زمین را به سخره می گیرد و او را کفن پوش بهاری می کند که دیگرعمری از او باقی نمانده است !

پس فقط به مقصدی فکر می کند که جاودانگی، رهین وصالش با اوست

پس پرواز می کند تا ابدیت را از دست ندهد و هم کیشانش نخندد به ریش افکار او !

تا عقوبت زمستان و گرسنگی و پژمردگی ، دست و بالش را به هم نبندد .

پرستو توقف نمی کند "هرگز"

مرگ پایان اوست "فقط"

رودها در آغوش رودخانه می غلتند !

از هراس ماندگاری و "رخوت"

از ترس گندیدن در مردابی که بوی تعفن می دهد و لاشه ی قورباغه !

آن ها دل ناهمواری ها را می شویند و زلالی را به آن ها القا می کنند .

قدم بر می دارند و هم پیمانه ی دریایی شوند که عظمت خویشتن را از برکت عشق رود در سینه گنجانده است.

گاهی هم من و تو منع وصال می کنیم و گره کور را به زندگی رود عرضه می کنیم !!

ولی ،

او توقف نمی کند هرگز

بند من و تو پایان اوست فقط !

وتو ای وسیع ترین سایه بر موجودات هستی !

ای کسی که شیطان را شیطان ساختی و غرور را شیطان !

در کدام گوشه از خیالت ، رود را اسوه نمودی و پرستو را اسطوره ؟

یا اصلا به این ها فکر نکردی و تازه فکر می کنی که باید گاهی هم فکر کنی؟ !!!

ای بنی آدمی که هر ایستگاه را برای توقف گزینش می کنی و بساطت را هم در آنجا پهن !

چه زود دلت را به زمینی شدن کثیف می کنی !

اصلا تا به حال به آسمان هم فکر کرده ای !؟

یا فقط دلت ضعف می رود برای یک چهره ی با نمک و لب های قلوه ای و چشمانی مست و خمار ؟

تا پیش همه فریاد بزنی و دلت را خوش هم خوش کنی که :

" آی مردم !!! ... عجب صفایی دارد مجنون شدن ! "

غافل از این که خودت را بازیچه ی کودک روزگار نمودی و بذر هوا و هوس را در سینه ات پاشانیدی !

آی ، ای همانی که دلت را به نیلوفر ها یی خوش کرده ای که در مرداب ریشه دوانده اند !

ای ناآشنایی که مجری حیله های شیطانی شده ای !

ای مسافری که در هر ایستگاهی اتراق نمودی و فکر کردی که ، پایان، انتهای توست !!

تا کی استشمام بوی مرداب برای تو لذت بخش است !؟

تا کی پشت هر بندی توقف می کنی و هیچ جنبشی را از خویشتن بروز نمی دهی ؟

چند قدم جلو تر ، دریایی از عظمت انتظارت را می کشد !

دریایی که بوی نفت ، ماهی هایش را خفه نمی کند و نهنگ ها آن هم هوس خودکشی به سرشان نمی زند !

دریایی که قایق های آن گل های نیلوفرکه... نه ... "مریم " را به سویت روانه می کنند و محبت را آشکارا می نمایانند ؛

کمی جلوتر ، چندین فرشته ، مطیع سرزمینی می شوند که امارتش را تو عهده دار می شوی ؛

آن وقت ، خیال تو متاثر از کرشمه های این زمینی ها نمی شود و طعم آسمانی شدن را می چشی ؛

آن گاه ناخدای کشتی زندگانی را فریاد می زنی و بوسه های عاشقانه ات ، فقط صورت او را نوازش می کند !

عجب صفایی دارد ! صورت خدا را بوسیدن !

کمی آن طرف تر ، دریایی است ؛

جنبش لازم است !

....

من و " تو"

نه دلمان را به این دنیا خوش می کنیم ،

نه به محتویات آن دل می بندیم !

من وتو _ای غریب ترین صدا در قاموس اصوات _ فقط حرکت می کنیم ،

یادمان باشد همیشه :

.......{" توقف فقط در ایستگاه "}.......

مادر تولدت مبارك

ehsan — Thu, 08 Nov 2007 17:45:47 GMT

بهار غریب"

ehsan — Thu, 08 Nov 2007 17:28:18 GMT

بهار غریب"
من به درماندگی صخره و سنگ
                            من به آوارگی ابر و نسیم
من به سرگشتگی آهوی دشت
                            من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
                                            گیسوان تو به یادم می آید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
                                            شعر چشمان تو را می خوانم
چشم تو چشمه شوق
                            چشم تو ، ژرف ترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
                                    تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
تو تماشا کن
                    که بهاری دیگر
                                            پاورچین پاورچین
از دل تاریکی میگذرد
                    و تو در خوابی
                                            و پرستو ها خوابند
                                                            و تو می اندیشی
به بهاری دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
            و نه یاری دیگر
                                    - حیف
اما من و تو
            دور از هم می پوسیم
غمم از وحشت پوسیدن نیست
                    غمم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است
دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست
                                            از سر این بام
                                                            این صحرا
این دریا
            پر خواهم زد
                                    خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
                            با خود خواهم برد
                                                                    "حمید مصدق"

شعری از فروغ فرخزاد

ehsan — Fri, 12 Oct 2007 09:24:18 GMT

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ، نيست ياري كه مرا ياد كند

ديده ام خيره به ره ماند و نداد، نامه اي تا دل من شاد كند

خود ندانستم چه خطائي كردم، كه ز من رشته الفت بگسست

در دلش جائي اگر بود مرا، پس چرا ديده ز ديدارم بست

هر كجا مي نگرم؛ باز هم اوست، كه به چشمان ترم خيره شده

درد عشقست كه با حسرت و سوز، بر دل پر شررم چيره شده

گفتم از ديده چو دورش سازم، بيگمان زودتر از دل برود

مرگ بايد كه مرا دريابد، ورنه درديست كه مشكل بروم

تا لبي بر لب من مي لغزد، ميكشم آه كه كاش اين او بود

كاش اين لب كه مرا مي بوسيد، لب سوزنده آن بدخو بود

ميكشندم چو در آغوش به مهر، پرسم از خود كه چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده كه بود، شعله ور در نفس خاموشش

شعر گفتم كه ز دل بردارم، بار سنگين غم عشقش را

شعر خود جلوه ئي از رويش شد، با كه گويم ستم عشقش را

مادر ؛ اين شانه ز مويم بردار، سرمه را پاك كن از چشمانم

بكن اين پيرهنم را از تن، زندگي نيست به جز زندانم

تا دو چشمش به رخم حيران نيست،به چكار آيد اين زيبائي

بشكن اين آينه را اي مادر، حاصلم چيست ز خودآرائي

در ببنديد و بگوئيد كه من، جز او از همه كس بگسستم

كس اگر گفت : چرا؟ باكم نيست، فاش گوئيد كه عاشق هستم

قاصدي آمد اگر از ره دور، زود پرسيد كه پيغام از كيست

گر از او نيست، بگوئيد آن زن ديرگاهيست ، در اين منزل نيست