تبليغاتX
فرشته کوچولو
  خوش آميديد
منوي اصلي
لينک هاي سريع
 
صفحه نخست
 
ارتباط با ما
 
آرشيو مطالب
 
طراح قالب
 
نويسندگان
 
موضوعات

 
لينک دوني

 
لوگوي ما

 

 
آمار بازديد

»تعداد بازديدها:
»کاربر: Admin

  AddThis Feed Button


 
تبليغات


 


  باید از اینجا رفت

باید از اینجا رفت ،
 نه فقط از اینجا ؛
-که ازین رفتن بی حرکت و از هرچه سکون باید رفت-
حرفم از رفتن از "اینجا" نیست ،
                         هرکجا "اینجا" نیست .
آنچه اینجا به میان است ،
                               ز درون پیدا نیست !
رفتن از قالب عشق و رفتن از شط عبور ؛
                     گرازین دو بتوانی رفتن ، رفتنت معنا نیست !
   * * *
صحبتم رفتن از هجرت بی معرفتی است ،
                     به درون باید رفت ، شاید ؛
                                  -از درون باید رفت !
من که خود گفته خود نابلدم پس چه کنم ؟
"رفتن" من به کجاست ؟
 : - اینکه "این" بودم و "آن" یک بشوم ؟!
   - اینکه سرمایه عمرم برود تا بروم ؟!
   - اینکه "افسانه" رفتن بشود همره من تا بروم ؟!
   - یا که اصلا بگذارید ، بگویم که دلم خواست کجاها بروم ...
             (شاید این خواستنم خواست که آخر بروم !؟)
   * * *
: من به یک دهکده در دورترین نقطه دور ،
  ته آن جاده که از روز ازل ، اول بود !
  [پیش دهقان صبور ،
                   مردی از جنس غرور ،
   که دل غمزده اش گهگاهی ،
                   میکند یاد ز ایام سرور ،
  و درین بی مهری دلش از هرچه بلاخیزی دور]
  و درآن دهکده یک کلبه کوچک ، پر نور ،
                                  پر از احساس ، ز شور ،
 من به آن کلبه می اندیشم هنگام عبور ،
          به گواهی دلم ، یک نفر آنجا هست ،
                                             پر از "اشعار شعور".
   * * *
 حال این شعر ز چیست ؟
 شور شاعر ز کجاست ؟
 اصلا آن شاعر کیست ؟
 نسبتم با او چیست ؟
 یا دگر ...
 
 - ناگهان یک آوا ، میرسد از نزدیک :
                                   " تو چه خواهی گفتن ؟!
                                     سر صحبت با کیست ؟!
                                      اهل "رفتن" هستی ؟!
                                      دیگر "افسانه" ز چیست ؟!"-
 مثل اینکه ناگاه ،
 میخوری سیلی محکم از باد ،
 من به خود می آیم ! ..؟..!
 بین "افسانه" و "شعر" و "رفتن" ؛ 
                          چون پری آویزان !
                          برگ زردی ریزان !
 که نسیم سردی ، که نه بالا ببرد ، نه زمینش بزند ؛
                                     ماندم و ماندن من طول کشید ..
 ولی انگار ازین فاصله میترسم من !
                                      - دوقدم مانده به خاک ، 
                                      - سالها تا افلاک ...
 ؛ این یکی میدانم ،
            دوقدم تا به عقب رفتن را راهی نیست !
            (بارها تجربه کردم ، هنری در آن نیست !!)
 پس به وجدان شعورم گویم :
                            ["شعر" از آن تو هست ،
                               تا که "افسانه" تو زنده شود ؛
                                                     با "رفتن"!]
   * * *
  میروم تا که به افلاک سلامی بکنم ،
  من در افلاک "خود"م را بینم ،
  (بین جمع خودمان میماند ؟؟؟)
                      "خودآ" را بینم ...
           بروم پس بروم زود ،
                                            .."خودآ" آنجائی ؟؟؟
   * * *
  گر به افلاک رسم ، خواهم خواند
                       همه را خواهم خواند
             آری ، آری ، "شعر" هم خواهم خواند
             چونکه او بامن ماند ، تا مرا اینجا راند ...
   * * *
  "شعر" یعنی :
                     به احساس خدائی "رفتن"
  "رفتن" اینک یعنی :
                     به "خود" آغشته شدن ،
                     به زمان و به مکان طعنه زدن ،
                     به دهان مهر زدن ، به درون نعره زدن. 
   "رفتن" اکنون یعنی :
                     قافیه باختن و دربدری !
     پس به امید خدا ،
                               من رفتم.


لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در شنبه بیست و نهم تیر 1387 و ساعت 11:50 قبل از ظهر      

  سال 87 مبارک

بهترین یا بدترین مطلبی که میتونین درباره این وبلاگ قبل از سال ۸۷ بگید چیه ؟

لطفا یادتون نره دوستدار شما

فرشته کوچولو



لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 و ساعت 9:22 بعد از ظهر      

  "توقف فقط در ایستگاه !!!!"

"توقف فقط در ایستگاه !!!!"

 

زندگی آدم ها در امتدادی قدم بر می دارد که فراز و نشیب های آن انسان را به انجماد فرا می خواند

هر دستاویزی ، قرار را به وجودشان عرضه می کند تا به بهانه استراحتی گذرا از ادامه صرف نظر کنند

تا به واسطه ی  یک جرعه آب ، انبوهی از موفقیت از خاطرشان فرار کند و آنها را به بضاعت ناچیزشان قانع کند .

اما وقتی گنجایش عمر با فرسایش کالبدشان به سرحد خویشتن رسید "تازه" در می یابند که نتوانستند رویای شیرین کودکی شان را  با آجرهای سعی و تلاش به عمارتی مبدل سازند که بی گمان روحشان در آن اسکان می یافت!

آن گاه خدا "این نور وصف ناپذیر" را در عدالت خانه ی خیالشان متهم می سازند و به جرم ناخدایی در متروکه ی خیالشان به امان خودش می سپارند !

این گونه سایه ی یاس و نا امیدی بر فراز روانشان رخ بر می تاباند و تاریکی را سهم شان می نماید

و خیال افسرده شان ، حرکتی دوباره را به استهزا می گیرد و ....

..... این جا یعنی خدا حافظ زندگی ________

 

پرستو ها کوچ می کنند !

از فرط سوز زمستان و عطش تابستان

آن ها بر فراز  زمینی غوطه می خورند که آغوش وسوسه انگیزش هر لحظه آن ها را به فرود وا می دارد

لب های در هم آمیخته ی لاله های صحرایی ، وسعت سینه ی چمنزار و حتی تبسم گلبرگ ها ی نیلوفری که ریشه اش مدام با لجنزار عشقبازی می کند ، همه و همه دل پرستو را به زمینی شدن و قانونی شدن دعوت می کند !

پرستو می داند که وحشت زمستان رخسار غفلت آلود زمین را به سخره می گیرد و او را کفن پوش بهاری می کند که دیگرعمری از او باقی نمانده است !

پس فقط به مقصدی فکر می کند که جاودانگی، رهین وصالش با اوست

پس پرواز می کند تا ابدیت را از دست ندهد و هم کیشانش نخندد به ریش افکار او !

تا عقوبت زمستان و گرسنگی و پژمردگی ، دست و بالش را به هم نبندد .

پرستو توقف نمی کند "هرگز"

مرگ پایان اوست "فقط"

 

رودها در آغوش رودخانه می غلتند !

از هراس ماندگاری و "رخوت"

از ترس گندیدن در مردابی که بوی تعفن می دهد و لاشه ی قورباغه !

آن ها دل ناهمواری ها را می شویند و زلالی را به آن ها القا می کنند .

قدم بر می دارند و هم پیمانه ی دریایی شوند که عظمت خویشتن را از برکت عشق رود در سینه گنجانده است.

گاهی هم من و تو منع وصال می کنیم و گره کور را به زندگی رود عرضه می کنیم !!

ولی ،

او توقف نمی کند هرگز

بند من و تو پایان اوست فقط !

 

وتو ای وسیع ترین سایه بر موجودات هستی !

ای کسی که شیطان را شیطان ساختی و غرور را شیطان !

در کدام گوشه از خیالت ، رود را اسوه نمودی و پرستو را اسطوره ؟

یا اصلا به این ها فکر نکردی و تازه فکر می کنی که باید گاهی هم فکر کنی؟ !!!

ای بنی آدمی که هر ایستگاه را برای توقف گزینش می کنی و بساطت را هم در آنجا پهن !

چه زود دلت را به زمینی شدن کثیف می کنی !

اصلا تا به حال به آسمان هم فکر کرده ای !؟

یا فقط دلت  ضعف  می رود برای یک چهره ی با نمک و لب های قلوه ای  و چشمانی مست و خمار ؟

تا  پیش همه فریاد بزنی  و دلت را خوش هم خوش کنی که :  

" آی مردم  !!! ... عجب صفایی دارد مجنون شدن ! "

غافل از این که خودت را  بازیچه ی کودک روزگار نمودی  و بذر هوا و هوس را در سینه ات پاشانیدی !

 

آی ، ای همانی که دلت را به نیلوفر ها یی خوش کرده ای که در مرداب ریشه دوانده اند !

ای ناآشنایی که مجری حیله های شیطانی شده ای !

ای مسافری که در هر ایستگاهی اتراق نمودی و فکر کردی که ، پایان، انتهای توست !!

تا کی استشمام بوی مرداب برای تو لذت بخش است !؟

تا کی پشت هر بندی توقف می کنی و هیچ جنبشی را از خویشتن بروز نمی دهی ؟

چند قدم جلو تر ، دریایی از عظمت انتظارت را می کشد !

دریایی که  بوی نفت ، ماهی هایش را  خفه نمی کند  و نهنگ ها آن هم  هوس خودکشی به سرشان نمی زند !

دریایی که قایق های آن گل های نیلوفرکه... نه ... "مریم " را به سویت روانه می کنند و محبت را آشکارا می نمایانند ؛  

کمی جلوتر ، چندین فرشته ، مطیع سرزمینی می شوند که امارتش را تو عهده دار می شوی ؛

آن وقت ، خیال تو متاثر از کرشمه های این زمینی ها نمی شود و طعم آسمانی شدن را می چشی ؛

آن گاه ناخدای کشتی زندگانی را فریاد می زنی و بوسه های عاشقانه ات ، فقط صورت او را نوازش می کند !

عجب صفایی دارد ! صورت خدا را بوسیدن !   

کمی آن طرف تر ، دریایی است ؛

جنبش لازم است !

 

....                                                        

من و " تو"

نه دلمان را به این دنیا خوش می کنیم ،

نه به محتویات آن دل می بندیم !

من وتو _ای غریب ترین صدا در قاموس اصوات _ فقط حرکت می کنیم  ،

یادمان باشد همیشه :

 

                                     .......{" توقف فقط در ایستگاه "}.......



لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در پنجشنبه نهم اسفند 1386 و ساعت 0:18 قبل از ظهر      

  مادر تولدت مبارك

مادر

لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 و ساعت 9:16 بعد از ظهر      

  بهار غریب"

بهار غریب"
من به درماندگی صخره و سنگ
                            من به آوارگی ابر و نسیم
من به سرگشتگی آهوی دشت
                            من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
                                            گیسوان تو به یادم می آید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
                                            شعر چشمان تو را می خوانم
چشم تو چشمه شوق     
                            چشم تو  ، ژرف ترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
                                    تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
تو تماشا کن
                    که بهاری دیگر
                                            پاورچین پاورچین
از دل تاریکی میگذرد
                    و تو در خوابی
                                            و پرستو ها خوابند
                                                            و تو می اندیشی
به بهاری دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
            و نه یاری دیگر
                                    - حیف
اما من و تو
            دور از هم می پوسیم
غمم از وحشت پوسیدن نیست
                    غمم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است
دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست
                                            از سر این بام
                                                            این صحرا
این دریا
            پر خواهم زد
                                    خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
                            با خود خواهم برد
                                                                    "حمید مصدق"
  


لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 و ساعت 8:59 بعد از ظهر      

  شعری از فروغ فرخزاد

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ، نيست ياري كه مرا ياد كند
ديده ام خيره به ره ماند و نداد، نامه اي تا دل من شاد كند
خود ندانستم چه خطائي كردم، كه ز من رشته الفت بگسست
در دلش جائي اگر بود مرا، پس چرا ديده ز ديدارم بست
هر كجا مي نگرم؛ باز هم اوست، كه به چشمان ترم خيره شده
درد عشقست كه با حسرت و سوز، بر دل پر شررم چيره شده
گفتم از ديده چو دورش سازم، بيگمان زودتر از دل برود
مرگ بايد كه مرا دريابد، ورنه درديست كه مشكل بروم
تا لبي بر لب من مي لغزد، ميكشم آه كه كاش اين او بود
كاش اين لب كه مرا مي بوسيد، لب سوزنده آن بدخو بود
ميكشندم چو در آغوش به مهر، پرسم از خود كه چه شد آغوشش
چه شد آن آتش سوزنده كه بود، شعله ور در نفس خاموشش
شعر گفتم كه ز دل بردارم، بار سنگين غم عشقش را
شعر خود جلوه ئي از رويش شد، با كه گويم ستم عشقش را
مادر ؛ اين شانه ز مويم بردار، سرمه را پاك كن از چشمانم
بكن اين پيرهنم را از تن، زندگي نيست به جز زندانم
تا دو چشمش به رخم حيران نيست،به چكار آيد اين زيبائي
بشكن اين آينه را اي مادر، حاصلم چيست ز خودآرائي
در ببنديد و بگوئيد كه من، جز او از همه كس بگسستم
كس اگر گفت : چرا؟ باكم نيست، فاش گوئيد كه عاشق هستم
قاصدي آمد اگر از ره دور، زود پرسيد كه پيغام از كيست
گر از او نيست، بگوئيد آن زن ديرگاهيست ، در اين منزل نيست


لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در جمعه بیستم مهر 1386 و ساعت 12:55 بعد از ظهر      

  چگونه یک زن خوشحال میشود

برای اینکه یک مرد بتونه یک زن رو خوشحال کنه، تنها باید:
1- یک دوست باشید
2- یک همدم باشد
3- یک عاشق باشید
4- یک برادر باشید
5- یک پدر باشید
6- یک استاد باشید
7- یک آشپز باشید
8- یک برق کار باشید
9- یک نجار باشید
10- یک لوله کش باشید
11- یک مکانیک باشید
12- یک دکوراتور باشید
13- یک متخصص مد باشید
14- یک روانشناس باشید
15- یک حشره کش باشید
16- یک التیام بخش باشید
17- یک شنونده خوب باشید
18- خیلی تمیز باشید
19- دلسوز باشید
18- ورزشکار باشید
19- صمیمی باشید
20- شجاع باشید
21- خلاق باشید
22- با ملاحظه باشید
23- محتاط باشید
24- بلند همت باشید
25- مستعد باشید
26- با جرات باشید
27- مصمم باشید
28- راستگو باشید
29- مورد اعتماد باشید
30- احساساتی باشید
بدون اینکه فراموش کنید که:

31- ازش به بطور مرتب تعریف کنید
32- عاشق خرید باشید
33- درستکار باشید
34- پولدار باشید
35- بهش استرس وارد نکنی
36- به دخترهای دیگه نگاه نکنی
و در همون لحظه باید:
37- کلی بهش توجه کنی، ولی به خود نه
38- بهش زمان زیادی بدی، مخصوصاً برای خودش
39- بهش فضای زیادی بدی، بدون اینکه نگران باشی که کجا میره
و این خیلی مهم که:

40- هیچ وقت فراموش نکنی:
     * تولدش
     * سالگرد ازدواج
     * قول و قرارهایی که اون میزاره
چگونه یک مرد را خوشحال کنیم:
فقط راحتش بزار!


لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در دوشنبه شانزدهم مهر 1386 و ساعت 5:9 بعد از ظهر      

  لحظه جدايي

 وقتی که تو دل سنگت پر از رنگ و ریاست
وقتی که ساز صداقتت همیشه بی صداست
وقتی یک بار نشد تا سر حرفات بمونی
نتونستی قدر عشق بی ریا رو بدونی
نمی تونم ، نمی خوام که با تو هم صدا بشم
من به خاطر خودت از تو باید جدا بشم
نمی تونم ، نمی خوام حرفاتو باور بکنم
قصه ی دروغ احساستو از بر بکنم
اگه من می خوام برم امروز و تنهات بذارم
واسه اینه که خودت رو به تماشات بذارم
ولی من هرگز نخواستم که فراموشت کنم
مثل اسمون بی ستاره خاموشت کنم
صدای تیک تیک ساعت میگه وقت رفتنه
لحظه جدایی و خدافظی رو گفتن


لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در دوشنبه شانزدهم مهر 1386 و ساعت 5:2 بعد از ظهر      

  شعري از فروغ فرخزاد

 رميده

نمی دانم چه می خواهم خدايا

به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جويد نگاه خسته من
چرا افسرده است اين قلب پرسوز
ز جمع آشنايان می گريزم
به كنجی می خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تيرگی ها
به بيمار دل خود می دهم گوش
گريزانم از اين مردم كه با من
بظاهر همدم و يكرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت
به دامانم دوصد پيرايه بستند
از اين مردم، كه تا شعرم شنيدند
برويم چون گلی خوشبو شكفتند
ولی آن دم كه در خلوت نشستند
مرا ديوانه ای بدنام گفتند
دل من، ای دل ديوانه من
كه می سوزی ازين بيگانگی ها
مكن ديگر ز دست غير فرياد
خدارا، بس كن اين ديوانگی
ها



لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در دوشنبه شانزدهم مهر 1386 و ساعت 4:51 بعد از ظهر      

  گفتي که بيا !!

گفتي که بيا !!
بيا و بنويس !
اين قلم اين کاغذ
اين همه مورد خوب ؟
خنده ام ميگيرد !
که چرا بعضي ها ؟
اينقدر خوش بينند ؟
که در اين دهر بزرگ
اين همه مورد خوب ميبينند ،
گفتي که طاقت اين کاغذ تو طاق شده پيکر تنها قلمت خرد شده ....
زير آوار دروغ !
من چه گويم ز دروغ ؟
من چه گويم ز ريا کاري افراد دورو ؟
من چه گويم ز همراهي اين مردم سر تا پا کبر ؟
اگر آن کاغد تو طاقتش طاق شده !
کاغذ من زدروغ ناله اش ساز شده !
و اگر پيکر تنها قلمت خرد شده !
قلم من ز شرمندگي اين همه درد آب شده !
گفتي که بيا سر اين قصه بگير و بنويس :
من چه گويم از اين قصه درد
من چه گويم از اين قصه تنهايي و غربت
من چه گويم از اين قصه غصه غمهاي دراز
من چه گويم ز تنهايي در اوج شلوغي
چه بگويم از شقايق :
همگان ميدانند که شقايق چه گليست ؟
همگان ميدانند که چرا هيچوقت شقايق در گلدان نيست ؟
همگان ميدانند که چرا رنگ شقايق سرخ است ؟
سرخي رنگ شقايق ز پيوستگي عشقش است !
تنهايي اين گل ز آوارگي عاشق دل سوخته است !
چه بگويم ز شقايق آن گل هميشه عاشق !
چه بگويم من ز تنهايي نيلوفر مرداب
گفتي که دگر خسته شدي
خسته از انبوهي اينقدر دروغ!
گفتي مي توان زيبا ديد آبي ديد !
آري مي شود آبي ديد !
آري مي شود زيبا ديد!
آري اما با نگاهي مثبت :
اين همه کبرو ريا ،
اين همه شرک و حسد ،
اين همه نيرنگ و دغل ،
اين همه فقر و فساد ،
همه آبي مي شود ؟
همه زيبا مي شود ؟
همه مثبت ميشود ؟
نه عزيزم هرگز !!!!
هرگز اين ها با نگاهي زيبا ، با نگاهي آبي ، با نگاهي مثبت !
آبي و زيبا نشود .
قسمم دادي به قلم !
گفتي آنچه ديدي بنويس :
از خدا ،
از عشق ،
از هوس ،
از خيانت ،
از شهامت ،
هر چه خواهي بنويس !
اگر از من پرسي گويم :
که خدا آن بالاست ،
که خداست ، تنها دوست ،
که خداست تنها همراز ،
که خداست محرم اسرار نهان ،
که خداست مرهم دردهاي عميق ،
که خداست ، تنها دوست ،
که خداست بي (( تا ))
گفتي از عشق بگو :
چه بگويم من از اين زخم عميق !
چه بگويم من از درد بزرگ !
چه بگويم که اگر گويم من :
جز نمک پاشيدن بر سر زخم نباشد هرگز ،
فقدت مي گويم :
عشق دنياي غريبي است !
که اگر وارد آن گشتي تو :
فقدت مرگ تواند زآوارگيش آزاد و رها گرداند...
جراتش نيست که از حق بنويسم !
چه بگويم از حق :
حق که در گذر عمر به فراموشي رفت !
حق که در حق حقيقت ناحق شد !
حق که در حق خالق حق هم ناحق شد !
من چه گويم از اين حق :
چه نويسم که ناحق باشد :
اگر از ناحقي به حقيقت بنويسم !
واقعاً نامرديست .
قصه ام قصه نبود
پاسخي بود به شعري زيبا !
پاسخي نه درد دل بود !
اگر از اين قلم و اين کاغذ چيزي ماند :
باز گويم با تو از بعضي ها .......


لينک ثابت| نوشته شده توسط بهاره و احسان در پنجشنبه دهم خرداد 1386 و ساعت 2:8 بعد از ظهر      

مطالب پيشين

باید از اینجا رفت
سال 87 مبارک
"توقف فقط در ایستگاه !!!!"
مادر تولدت مبارك
بهار غریب"
شعری از فروغ فرخزاد
چگونه یک زن خوشحال میشود
لحظه جدايي
شعري از فروغ فرخزاد
گفتي که بيا !!
من دگـر خسته شـدم ...
نان و ریحان
سهم من
مهتاب
مگذار


 

 
لينك باكس

 


 
منوي کاربري

پيغام مدير : به شما كاربر گرامي سلام عرض مي كنم . اميدوارم در اين وبلاگ دقايقي خوبي را سپري كنيد . براي آگاهي از امكانات اين وبلاگ خواهشمندم كه تا آخر صفحه اين وبلاگ را مشاهده نماييد .
  
site map site map ror html site map
 
Add to Technorati     ..............................

 
<
لينک دوستان

 عروسک کهنه
 لینکدونی وبلاگهای جهان
 زيباترين قالب هاي وبلاگ